Ёмғирни ёқтирмайдиган бола

​Далага йўл олганимизда маҳалламизнинг охиридаги овлоқ кўчасидан кесиб чиқсак йўл анча қисқарарди. У кўчанинг охири берк бўлиб, фақатгина пиёда юриш орқали далага кесиб чиқса бўларди. Уйлар ҳам яккам-дуккам жойлашган, бир-биридан 50-100 метр масофа фарқ билан қурилган ва катта эҳтимол бу кўча аввал мавжуд бўлмаган, кейинчалик уйидан кўчиб чиққан катта ўғиллар ёки бошқа жойдан кўчиб келган одамлар шу атрофдан уйлар қуриб жойлашиб олишиб сунъий тарзда кўча хосил қилишган. У қолган кўчаларга нисбатан анча хароб аҳволда бўлиб, асфальт уёқда турсин, ҳатто шағал ҳам тўкилмаган, ёмғир ёғган пайтлари билмаган одам кўчага кириб қолса, бу ерга бомба тушган бўлса керак деб ўйлаши мумкин эди.

Балиқ овлаш биз учун қизиқарли эрмак эди, ёз келишиб билан кунора қармоқларимизни кўтариб дала томон чопқиллардик. Балиққа кетадиган кунларнинг бирида ўртоғим билан табиийки шу қисқа йўлни танлардик. Кўчанинг берк қисмига келиб, сўнгги уйнинг томорқасининг бошидан кесиб чиқиш мумкин, шу орқали далага чиқиб кетсанг бўлади. Сўнгги уйнинг томорқаси ҳам ҳеч қандай тўсиқлар билан ўралмаган, отамизнинг уйидай бемалол ўтиб кетаверардик. Бу ҳовлида жойлашган хонадон ўзи товуқнинг катагидек кичкинагина бўлса ҳам, унинг фақатгина бир томони битган ва ўша бир томондаги таҳминан икки хонада бутун оила истиқомат қиларди.

Ўша куни томорқа бошидан ўтаётиб уй томонга қарадим ва кўринишидан мен қатори бир бола дераза ёнидан бизни кузатиб турганини кўрдим. Уни биринчи марта кўриб туришим эди, ёнимдаги ўртоғимдан бу бола ҳақида билгим келди. Агар бола биз қатори бўлса, бу кичкинагина қишлоқда қанақасига уни танимаслигим мумкин? Кўчиб келганларига ярим йил бўлганига қарамай нега мен уни мактабда кўрмадим?

– У ногирон, юролмайди, – изоҳлади ўртоғим. – Онаси дадаси билан ажрашиб келган, математикадан дарс берадиган янги ўқитувчи бор-ку, ўша аёл. Яна битта қизи ҳам бор, у лекин ногирон эмас, биздан 2-3 синф кичкина, кўрсанг танийсан.

Ўша куни биринчи марта қишлоғимизда ҳам юролмайдиган ногиронлар борлигини билдим. Мен учун бу оламшумул янгилик эди, унгача ногиронлар аравачасида юрадиганларни фақат киноларда кўргандим. Уйга боргач бу ҳақида уйдагиларга айтдим, кўчага чиққач қўшниларга, мактабга боргач синфдошларга, хуллас бу воқеа тамоман янгилик бўлганди менга.

Кейинчалик ҳар сафар балиқ овига бораётганимда, шу деразага қарайдиган одат чиқардим. Куннинг қайси вақтида ўтмай у бола ҳар доим ойна ёнида бизни кузатиб ўтирган бўлади. Навбатдаги балиқ овига кетишимиз эди, ўртоғим унга қараб қўл кўтарди. Бола ҳам бундан хурсанд бўлиб кетиб, қўлини кўтарганча жавоб қайтарди. Ўртоғим шу кўчанинг бошида тургани туфайли бу ерлардан кўп ўтган, бола билан танишиб олишга ҳам улгурган экан, унинг айтишича бу боланинг дўсти йўқ, у билан ўйнайдиган ака-укаси ҳам йўқ, деярли кун давомида уйда ёлғиз ўтираркан. Ўртоғим уларнинг ночорлигига ҳам алоҳида тўхталди, айтишича боланинг онаси ҳам, синглиси ҳам битта хонада овқатланиб, ўша хонада ухлашармиш. Мени энг ҳайрон қолдирган нчрса боланинг ногиронлик аравачаси ҳам йўқлиги бўлди. Кейинчалик тушунишим бўйича, ўша пайтларда бунақа нарса жуда камёб ҳисобланган ва фақатгина ўзига тўқ оилалар буни ўзига раво кўра олишган экан. Боланинг шу гавдасига онаси кўтариб у жойдан бу жойга олиб ўтар, хожатини чиқариши, чўмилиши ва бошқа шу каби ишларни қилиши учун аёл боши билан кап-катта боласини кўтариб хизматини қилар экан. Аёлнинг гавдасига қараб бунақа кучи бор деб ўйламайсан киши.

Кунлардан бир куни томорқа бошидан ўтаётганимизда ўртоғим бир таклифни бериб қолди:

– Юр бориб бола билан кўришамиз, хурсанд бўлади. Онаси мени ҳар кўрганида “Болам билан гаплаш, ёнига бор”, деб илтимос қилади. Мен рози бўлдим. Иккимиз унинг деразаси ёнига бордик, менга у боланинг қанақа эканлиги жуда ҳам қизиқ эди, бу қизиқишим алангасини ўчириш учун ҳатто балиқ овига боришдан ҳам воз кечишга ҳам тайёр эдим. Дераза ёнига бориб у билан қўл беришиб кўришдик. Дераза бизнинг белимиздан келса ҳам, ичкари томон супадек баланд қилинган экан, таҳминан деразадан бир қаричроқ паст бўлиб, унинг кўрпача устида ўтиргани бизга кўриниб турарди. У билан уёқ-буёқдан гаплашган бўлдик. Гарчи шунча саволларим бўлса ҳам унинг олдига борганда нима деб гаплашишни ҳам билмай қоларкан одам. У бўлса биз билан гаплашаётганидан жуда хурсанд, зериккан бўлса керак, мулоқотга чанқоқдек туюларди. Қизиқишим ошиб секин оёқлари томонга кўз ташладим. Оёқлари танасининг қолган қисмига нисбатан жуда озғин, нозик кўринишда эди, устига чойшаб ташлаб қўйган бўлса ҳам, чойшаб тагидан чиқиб турган учлари барчасини сотиб турарди. Бола менинг қараётганимни сезиб қолди шекилли, чойшабни секин тортиб оёқлари учини ҳам ёпиб қўйди. Қилган ишимдан уялиб юзига қарасам, у ҳам мендан уяляпти экан, қизариб кўзларини олиб қочди.

– Майли, яхши қол, биз кетишимиз керак, – деб у билан хайрлашди ўртоғим, мен ҳам бошимни силкиб қўйдим.

Кейинчалик томорқанинг бошидан ёлғиз ўзим ҳам кўп марта ўтдим, ҳар сафар мен унга, у менга жилмайиб қўл кўтариб кўришадиган бўлдик. Куннинг қайси қисмида ўтмайин у ҳар доим ўша дераза ёнида бўлар, томорқа ортидан бошланиб кетган узундан-узоқ далаларга тикилганча нималарнидир ўйлаб ўтирарди. Бир куни йўлим яна ўша жойга тушганди, ўзимда самовий куч топиб ёнига бордим. Қўл бериб кўришдик-да, ҳол-аҳволини сўрадим. Суҳбатини олдим. Ўзининг айтишича мен ўтадиган жойдан юрадиган ҳамма билан шундай кўришармиш. Ёз давомида кўплаб одамлар шу сўқмоқдан далага ўтар, у эса ҳамма билан саломлашармиш. Совуқ тушиб қиш келавергач эса у яна зерика бошларкан. Гапларидан шуни билдимки, унга ёмғир ёқмайди, чунки ёмғир ёғса бу йўлдан ҳеч ким юрмас эмиш.

Боя айтганимдек уларнинг кўчаси жуда абгор бўлиб, ёмғирдан сўнг у ерлардан ўтиш жуда мушкул ишга айланарди. Одамлар далага қисқа йўлдан бориш фикридан воз кечишарди. Бола билан хотираларимда қолган воқеалардан охиргиси бундай бўлганди. Улар ҳам кейинчалик ногиронлар аравачасини олишганди, уйлари ёнидан ўтаётганимда уни ногиронлар аравачасида ўтирганча ғизиллаб ҳовлисининг бетонлаштирилган текис қисмида у бурчакдан бу бурчакка бориб келаётганини кўрдим. У учун хурсанд бўлдим, чунки эндиликда кузатув чегаралари кенгайган, битта дераза билан чекланиб қолмаганди. Аввалгидек фақатгина томорқаси бошидан ўтаётган одамларга эмас, дарвозаси ёнидан ўтаётган одамларни ҳам кўра олар, уларга қўл силташ имкониятига эришганди.

Мактабда тўққизинчи синфни битиргач шаҳарга коллежга ўқишга кирдим, кейин олийгоҳда ўқидим ва ҳаётимнинг катта қисми шаҳарда ўта бошлади. Болани деярли унутаёздим, синфдошлар билан йиғилиб қолганда қишлоғимиздаги сўнгги-сўнгги ғийбатлар орасида тилга олинмаса, у ҳақида деярли эшитмасдим ҳам. Кейинчалик у ҳақида эшитган гапим, болаликдан касал эканлиги, ҳозир аҳволи унчалик ҳам яхши эмаслиги бўлди. Онасини ўйлаб бир зум ўйга чўмдим. Бечора она, ҳали ҳам кўтариб хожатга олиб борармикан? Ёз кунлари уйга борганда ҳам унинг томорқаси томондан ўтишни истамадим, ўзимнинг соғломлигим учун унинг ёнида айбдордек ҳиссини туйишни хоҳламадим ва энг осон йўл – уни бутунлай унутишга қарор қилдим.

Ўқишни битиргач йўл қурилиши соҳасида ишга кирдим, гарчи энг кўп қарғаладиган соҳа вакиллари учун рейтингда “газчилар” ва “светчилар” билан рақобат қилинадиган соҳа бўлса ҳам қўрқмадим. Ўша пайтларда “Ташаббусли бюджет” деган нарса пайдо бўлиб, қўлимиз-қўлимизга тегмай ишлай бошладик.

Бу орада қишлоғимиздагилар ҳам бир ёқадан бош чиқариб ҳар йили бу мусобақада юта бошлашди. Қишлоққа ҳар борганимда янгидан-янги кўчалар асфальтланганига кўзим тушарди. Ҳар йили 2-3 тадан кўчаларни асфальт қилишиб, деярли бутун қишлоқни кўчаларини текислаб олишганди азаматлар.

Бу йил баҳор ойида ҳам ушбу лойиҳанинг навбатдагиси бўлиб ўтди. Кутилганидек, қишлоғимиз яна ютган экан, деярли одам юрмайдиган, овлоқ кўчаларни бу сафар овозга қўйишибди. Тақдирнинг тақозоси билан мен ишлайдиган фирма бу сафар танловда ғолиб чиқиб ўша кўчаларни асфальт қиладиган бўлдик. Ишлар ҳаш-паш дегунча бошланиб кетди, тўртта кўчани қилиш керак эди, навбатма-навбат кўчаларни “уриб” ташладик. Охирги кўчанинг навбати келди. Бу ўша мен болаликда балиқ овига кетадиган, охири берк бўлган, ногирон боланинг томорқаси бошидан ўтадиган кўча эканлигини эсладим. Ишни бошлагач маҳалланинг одамлари тепамизда туриб олиб ҳар бир ҳаракатимизни кузата бошлашди, ҳаммалари хурсанд, энди бемалол қишда ҳам бу кўчаларда юрса бўлади. Лекин ногирон боланинг уйи ёнида ҳеч ким йўқ, ҳеч ким чиқиб қўшнилари каби ёнимизга келмади. Наҳотки бу бола учун бошқа эрмаклар топилган бўлса, ахир кўчаси ҳар куни ҳам асфальт бўлавермайдику?

Ишимиз охирлаб йўл якунига етиб, ногирон боланинг дарвозаси ёнига етганимизда, у ердан занглаган дарвозасига суянганча боланинг онаси мунғайиб турганига кўзим тушиб қолди. Анчадан бери кўрмаган эканман, аёл юз йилга қаригандек туюлди, вақт математика ўқитувчисини аяб ўтирмабди. Боласининг дарди қийнаб қўйгандир, менимча ўшанинг таъсири билан бирдан қариб кетгандир.

Ҳовлисига қарасам ҳалиям ўша-ўша. Уйнинг бир қисми битган, иккинчи томон чала. Дарвозага яқин жойда эски-туски нарсалар йиғиб қўйилган экан, бир бурчакда йиғиб қўйилган ногиронлар аравачасига кўзим тушди. Ичимда нимадир узилгандек бўлди. Йиғиб қўйилган ногиронлар аравачаси. Бу каби аравалар фақат икки ҳолатда йиғиб қўйилади, бири яхши бири ёмон. Мен гувоҳи бўлган вазият эса иккинчи ҳолатга мисол бўларди — бола ўлган, аравача йиғилган. Беечора онаизор аравачага ҳар кўзи тушганда нима аҳволга тушса?

Ўзимда куч топиб аёлнинг ёнига бориб салом бердим, ҳол-аҳвол сўрадим. Аёл ғамгин нигоҳини кўчадаги юк машинасидан тўкилаётган асфальтдан узмай саломимга алик олди. Мени танимади шекилли. Шуниси яхшироқ. Орадаги ёқимсиз сукунатни бузиш мақсадида:

– Хола, буёғига энди кўчангиз асфальт бўлади, куз-қиш мавсумларида лойга ботиб юрмайсизлар, – дедим. Аёл гапларимни эшитдими ёки йўқ, билмайман, кўзларини йўлга тўкилаётган асфальтга қадаганча қотиб турарди.

Фаросатсизлик қилдим шекилли, бало бормиди аёлнинг ёнига келиб ҳар балони бидиллашга, деган ўй ўтди хаёлимдан. Аёл эса бояги гапларимни эшитган экан, паст овозда жавоб қайтарди:

– Мен-ку лойда ҳам юравераман, ўғлимнинг аравачаси учун керак эди бу асфальтларинг.

Аёл секин ортига ўгирилиб дарвоза ортида кўздан ғойиб бўлди.

Принтер

 

Эрталаб ишга келдим-у, ҳамкасбимиз, бошқа бўлимда ишлайдиган ёши каттароқ аёл кишининг оғир касалликка чалинганини эшитдим. Ишхонамиз унчалик ҳам катта эмас, миш-миш жуда тез тарқайди. Ўша куни бу мавзуни кун давомида муҳокама қилдик. Касаллик айнан нималиги билан унчалик ҳам қизиқмадим, билганим — фақат аёлларга хос саратон экан. Соғлиғига эътибор бермаганлиги учун ўтказиб юборган эмиш.

Одамзот қизиқ-да. Аёл ишга келмаганига энди бир кун бўлди, биз эса дарров у билан видолаша бошладик. Кимдир унинг қилган яхши ишларини эсласа, кимдир уни бошқа хислатларини, кимдир эса инсоний фазилатларини мақтарди. Уни муҳокама қиларканмиз, қандай яхши кадрни, ажойиб ҳамкасбни йўқотганимизни англадик. Табиийки, бунақа вазиятда унинг қилган хуник ишлари ёки ёмон феъли муҳокама қилинмайди.

Бошлиғимизнинг ҳам бу хабарни эшитгач, кутилмаганда одамийлик “нейрон”лари ишлаб кетди чоғи, ҳамкасбимиз ўтирадиган жойни “муҳрлаб” қўйди. “У албатта касалликни енгиб ишга қайтади”, - деди ва у ўтирадиган жойга ҳеч ким ўтирмаслигини, у қайтгунча иш ўрни бўш туришини қатъий эълон қилди.

Вақт ҳамма нарсага даво деганларидек, ҳамкасбимиз ҳам, унинг ишхонадаги ўрни ҳам секин-асталик билан йўқола бошлади. У билан боғлиқ хотиралар ҳам хиралашиб, уни деярли унутаёздик. Қанақадир умумий тадбирлар ёки унинг бўш турган ўриндиғига кўзимиз тушиб қолганда эсламасак, уни деярли унутиб бўлган эдик.

Ишхона, ишчилик деганларидек, бирор нарсани излаб унинг хонасига кириб, майда-чуйда нарсаларни ўзлаштира бошладик. Аввалига оддий ручка, қалам, “скрепка”, чизғич каби майда нарсаларни ола бошлаган бўлсак, кейинчалик “степлер”, “калькулятор” ва ток тарқатадиган кабелларини ўзлаштирдик. Шундай кунларнинг бирида бошлиқ ёнига кириб ишлаб чиқарилганига мендан ҳам кўп йил бўлган принтеримни алмаштириб беришини юзингчи марта сўрадим. У ҳам юзинчи марта мени авраб жўнатди. Хонасидан қайтар эканман, ўша ҳамкасбимнинг хонаси эшиги ёнида тўхтадим. Эшикни очиб секин ичкарига ўғринча назар солдим. Ҳеч ким йўқ. Ҳамкасбимнинг столи устида компютер ва анча замоанвий принтер турарди. Шайтон йўлдан урди, секин принтернинг симларини суғурдим ва кўтариб эшикдан чиқдим. Ўша пайтда бир лаҳзага тўхтадим. Ортимга бурилиб ҳамкасбимнинг бўшаб қолган столи устига қарадим. Ҳамксасбим ишда юрган вақтларни эсладим, столи усти тўлиб турар, у ҳам бизни яхши кайфият билан кутиб оларди, янги-янги ғийбатлар, миш-мишлардан хабардор қиларди, кўнгли очиқ аёл эди. Энди шундай аёлнинг хотирасига хиёнат қилаётган эдим. Ўлган бўлганида ҳам майли эди, ҳали ўлиши ҳам аниқмас, нега мен бундай қиляпман? Бу каби саволлар миямда қанақадир сония ичида айланди ва тезда гумдон бўлди. Хонам томон юриб кетдим. Ичмдаги виждонни ўлдириш учун ичимда бир коммунист уйғонган эди. Иш-ми? Иш. Сеники-меники деган нарса йўқ, ҳаммаси шу ишхонанинг манфаати учун. У аёл катта эҳтимол билан қайтмайди, тирик қолишни ўзи мўжиза дейишганди, энди шу мўжиза рўй бериб у аёл ишга қайтиш эҳтимоли жуда ҳам кичик ҳолатда ҳам унинг принтеридан фойдалана олмайманми? Бошлиқ ҳам билса-билар, ўзи обермагани учун бу нарсага индай олмаса керак.

Кўп ўтмади, менинг принтер ўзлаштиришим ҳамкасбларим орасида ўғирликнинг янги босқичини бошлаб берган эди. Бир ҳафтанинг ичида унинг клавиатураси ҳам, компютери ҳам ва ҳатто юмшоқ ўриндиғи ҳам бошқасига алмаштирилиб кетилди. Офис деганлари шунақа нарса, тирик қолиш учун шафқатсиз бўлишинг керак, Жунглининг бешафқат қоидалари бизда ҳам ишлайди дўстлар.

Инсоннинг ўзи йўқолгач хотираси ҳам узоқ яшамас экан, ҳамкасбимиз ва унга боғлиқ ҳеч нарса қолмади. Унинг кичик хонаси бўм-мўш бўлди, хонага кириб гапирсангиз яланғоч деворларда овозингизнинг акси келарди. Бошлиқ ҳам ич-ичидан бу воқеаларни билган бўлса керак, шунга қарамай у ҳам индамасликка қарор қилганди. Янги нарсалар олиб бергандан кўра бу фойдалироқ эди-да унга.

Орадан бир йилча вақт ўтди. Одатий иш кунларидан бири эди, ўзимнинг ҳар доимги юмушларим билан бандман. Бирдан бошлиқ йиғилишга чақириб қолди. Ҳамкасблар билан гап нимадалигини билмай ҳайрон эдик, одатда бошлиғимиз йиғилишларни душанба куни эрталабдан қиларди ҳамма давлат ташкилотида ишлайдиган раҳбарлар каби. Бугун эса душанба куни эмасди.

Йиғилишга кирдиг-у, анграйиб қолдик. Бошлиқнинг ёнида бизнинг суюкли, қадрдон, унутиб юборган ва саратондан ўлиши керак бўлган ҳамкасбимиз турарди. Кўриниши ўзгариб кетган, олдинги тўлалигидан асар ҳам қолмаган, бошига рўмол ўраб олганди. Рўмоли остида сочи қолмаганлигини билиш унчалик ҳам мураккаб иш эмасди. Лекин кўринишига нисбатан кайфияти яхшироқдек, жилмайганча ҳаммамизни қарши олди. Биз ҳам енгил “шок” ҳолатидан чиқиб, у билан обдон сўрашган бўлдик. Бошлиқ ҳамкасбимизни оғзи кўпириб мақтади, у мисли кўрилмаган жасорат кўрсатганини, ҳар ким ҳам эплай олмайдиган, саратон билан курашда ғолиб чиққанини, энди яна аввалгидек ишга қайтишини маълум қилди.

Унинг гапларини эшитаяпман-у, ҳаёлимда битта фикр: тез хонадан чиқиб, принтерни жойига қўйишга улгуришим керак. Ҳойнаҳой, бунақа ўй мен каби бир нечта “оккупант” ҳамкасбларимнинг ҳаёлидан ўтаётган бўлса керак. Ахир “тирик” ҳамкасбимизнинг меросини бутун ишхона билан бўлиб олишга улгургандик. Афсуски, биз ҳеч нарсага улгурмадик, йиғилиш тугаши билан ҳамма хонасига тарқалди. Мен ҳам воқеалар ривожи қанақа бўлишини кўришни истамасдан ўша куни хонамдан чиқмадим. Иш тугаганидан сўнг уйига кетганида, секингина нарсаларини олиб бориб столи устига жойлаштирдим. Ахир у хонада ўтирган вақтида принтер кўтариб кириб, кўзларига қандай қарардим?

Ҳамкасбимиз қайтганидан сўнг кўп ҳам ишламади. Бир ёки бир ярим йилча ўтиб ишдан яна кетди. Бу сафар бутунлайга. Нафақа ёшига чиқдими, чиқмадими, аниқ эслай олмайман, уни чиройли қилиб кузатиб қўйдик (гарчи ҳаракатларимиз акси бўлсада, чўпон кийдириб, қойиллатиб кузатиб қўйишни яхши удлдалардик). Кетиши олдидан хонасига кирдим. У пайтлар принтер учун уялиш ҳиссимнинг яроқлилик муддати тугаган, ўзимнинг ҳам эсимдан чиқиб кетганди у воқеа. Аёл нарсаларини секин йиғиштирар экан, мени кўриб саломимга алик олди. Озгина у-ёқ, бу-ёқдан гаплашган бўлдик, бу орада у нарсаларини йиғиштириб бўлди. Сўнг нарсаларини олиб чиқиб кетиши олдидан менга диққват билан разм солди. Менга қараб бўлгач принтерига қаради ва сеингина қилиб: “Биров олиб кетмасидан олишга улгурай дебсиз-да”, - деб ўзини мажбурлаб жилмайди. Билмайман, бу захарли гап кўпроқ оғир ботдими ёки ўзимнинг аҳмоққа ўхшаб уни кузатишга кириш ҳақидаги қароримми? Ер ёрилмади ерга кирмадим, вазиятни юмшатиш учун мен ҳам сохтагина қилиб кулиб қўйдим.

Хонамга кетар эканман кафтим билан пешонамни бир неча бор нишонга олдим. Мен умримда бунақа ноқулай вазиятга тушмагандим. Ҳа, бўлган, шунга ўхшаш ҳислар, масалан бегона одам олдида бировни ёмонлаб қўйишинг, ёки ўзи эшитмаяпти деб адашиб бировни устидан кулишинг, лекин улар ҳам бу уят олдида иш эполмасди. Бу менинг умрим охиригача эсласам уялиб кетадиган воқеаларим рейтингида биринчи ўринга чиқадиган воқеа бўлишига ишончим комил эди.

Бир неча кундан сўнг ичимдаги оловни ўчириш учун ўша ҳамкасбимнинг энг яқин дугонаси бўлган аёл ёнига бордим. У ҳам бизда ишларди, секин четга тортиб гап нимадилигини сўрадим. Принтер учун мендан хафа бўлиб юрганмиди, мени ёмон кўриб қолганмиди, мен бу саволларга жавоб топишим шарт эди. Аёл ҳаммасини етарли даражада қилиб тушунтириб берди.

Маълум бўлишича, ҳамкасбимиз узоқ давом этган кимё терапияси, нурланиш каби оғриқли даволанишлардан сўнг касалликни енгган ва бундай жасоратдан сўнг ўзидан фахрланиб, тўлқинланиб ишга қайтган экан. У ишга энергияга тўлиб, ҳаммасини бошқатдан бошлайман деб келибди. Лекин ишхонага келгач, ўз хонасига кириб нарсаларидан асар ҳам қолмаганини кўргач, ҳафсаласи пир бўлибди. Чунки раҳбар унга қўнғироқ қилган вақтлари “Биз сизни кутаяпмиз, ўрнингиз шундайлигича турибди, ҳамкасблар сизни соғинди”, - деб ишонтирган экан. “Қанчалик қийин бўлмасин, эҳтимоли жуда ҳам паст бўлса ҳам, ўзим саратонни енга олишимга ишонгандим, буни уддалашга ўзимда куч ҳам топгандим, бироқ ҳамкасбларим бунга ишонишмаган экан”, - деб биздан қаттиқ ранжибди.

Бу гапларни эшитиб бир муддат сиқилиб қолдим. Кайфиятим йўқ, бир одамни, бир инсаёлни синдириб қўйганимиздан хафа бўлиб юрдим. Кейинроқ эса ўзимни-ўзим овутдим, ишда нималар ҳам бўлмайди? Бир ҳафта ўтмай унинг принтерини яна ўзлаштирдим. Шунча воқеадан кейин яна бу ишни қила олганимга ҳалигача ўзим қойил қоламан.  

Ҳозир уриб-уриб ишлатаётган ўша минг йиллик принтерга қараб бу воқеани эсладим. Бутун бошли саратон синдира олмаган аёлни, ишхонадаги бир гала эркак ҳамкасблари синдириб қўйганди.

Бу притнер ҳам эскирди. Янгилашим керак. Менимча бошлиққа инсоф киришидан кўра яна бир ҳамкасбимнинг саратонга учраш эҳтимоли баландроқ.